Bayram Gibi Bir Bayram

Bayram çocuksulaştırır içimizi, bayram denince aklımıza ilk olarak çocuklar gelir.

Hâlâ bayramlık ayakkabılarını yatağının yanıbaşına koyup uyuyan çocuklar var mı bilmiyorum ama bayramların tadını eski zamanlarda da, günümüzde de çocukların başka türlü çıkarttığı açıktır.

Yine de bayramlarla çocukluğu böylesine eşitlemek, özdeşleştirmek, çakıştırmak hem bayramlara hem de yetişkinliğe haksızlık.

Dini bayramlar her yaştan insan için sevinç ve barış günleridir.

***

Dinimizde Ramazan bayramına “Şeker Bayramı” denmesini uygun değildir.

Ramazan Bayramı’nın “fıtr”, yani “oruç açma” bayramı olarak değerlendirilmesi gerekir.

Anlaşılır bir hassasiyet bu ama bir yandan da toplumun dindar kesimlerince bile bayramların giderek “işin gücün gündelik hayata kolayca damgasını vuramayacağı tatil günleri” olarak algılanır olduğunu itiraf etmemiz gerekir.

Önemli nokta şu...

Ramazan Bayramı elbette “Şeker Bayramı” değildir ama şeker gibi bir bayramdır!

Bir de bitmez tükenmez “nerede o eski bayramlar” teranesi var tabii.

Oysa bilmeliyiz ki, nostalji en anlamlı olduğu zaman bile bir tür tembellik, yenilmişlik ve kaçış ifadesidir.

Eskisi daha iyi idiyse, neden yenisi de iyi olmasın, iyi kılınmasın?

Ama bayram eğer...

Zengini elinden tutup yoksula götürmüyor da yoksulun zenginin kapısında kuyruğa girmesine yol açıyorsa...

Güçlüyü güçsüz, güçsüzü güçlü kılmıyorsa...

Zorbaya yanlışını hissetme imkânı vermiyor, tersine bütün zorbalıklarını unutturmaya yarıyorsa...

Mazlumun yaralarını sarmıyorsa...

Misafir ev sahibinin, ev sahibi misafirin canını sıkmasına yol açıyorsa...

Ruhen dinlendirmiyor, tersine yoruyorsa...

İçimizdeki öfkeleri dindirmiyorsa...

Eskisi, yenisi ne fark eder; bayram bayram gibi değil demektir.